Οι μαριονέτες της παρακμής και η συνενοχή στη διάλυση του κλάδου

Κανένα διεφθαρμένο συνδικαλιστικό σύστημα δεν στέκεται μόνο του.

Για να επιβιώσει χρειάζεται μαριονέτες.

Χρειάζεται πρόθυμους, άφωνους, φοβισμένους ή καιροσκόπους ανθρώπους που έχουν βρει τρόπο να λουφάζουν, στηρίζοντας λυσσαλέα και άκριτα μια σαθρή, αποτυχημένη και επικίνδυνη συνδικαλιστική προεδρία.

Αυτοί δεν είναι απλώς «ουδέτεροι».

Δεν είναι «παρασυρμένοι».

Είναι συνειδητά πιόνια.

Άνθρωποι που βλέπουν:

την αναξιοπρέπεια, την αυθαιρεσία, την υπόγεια δράση, τη γελοιοποίηση του κλάδου,

και παρ’ όλα αυτά χειροκροτούν.

Γίνονται οι ίδιοι σκουπίδια πολιτικής ηθικής, όχι επειδή τους το επιβάλλει κάποιος, αλλά επειδή το επιλέγουν.

Γιατί η επιλογή είναι απλή και ντροπιαστική:

ή αξιοπρέπεια

ή «θεσούλα».

Και αυτοί διάλεξαν τη θεσούλα.

Λειτουργούν σαν πιόνια σκακιού, μετακινούμενα κατά βούληση από ένα προεδρείο που τους χρησιμοποιεί, τους εξευτελίζει και τους πετάει όποτε δεν χρειάζονται.

Το ξέρουν.

Το βιώνουν.

Το καταπίνουν.

Και συνεχίζουν.

Γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι:

να εμφανίζονται «παράγοντες», να έχουν έναν τίτλο, να λένε έξω ότι «συμμετέχουν», να υπάρχουν σε φωτογραφίες, λίστες, επιτροπές.

Ούτε άποψη.

Ούτε θέση.

Ούτε θάρρος.

Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν ακόμα μεγαλύτερο κακό από την ίδια τη διεφθαρμένη ηγεσία.

Γιατί χωρίς αυτούς, η ηγεσία θα κατέρρεε.

Είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι της παρακμής.

Οι σιωπηλοί συνεργοί.

Οι πρόθυμοι στυλοβάτες μιας κατάστασης που όλοι ξέρουν ότι είναι σάπια.

Και μην υπάρχει αυταπάτη:

δεν τους περιφρονεί μόνο ο κλάδος.

Τους περιφρονεί και το ίδιο το προεδρείο που στηρίζουν.

Τους χρειάζεται για ψήφους, για πλειοψηφίες, για αριθμούς.

Όχι για σκέψη.

Όχι για έργο.

Όχι για αξιοπρέπεια.

Η ιστορία τέτοιων τύπων είναι πάντα η ίδια:

μένουν προσκολλημένοι όσο υπάρχει εξουσία, εξαφανίζονται μόλις αυτή καταρρεύσει, και αφήνουν πίσω τους έναν κλάδο πιο κατεστραμμένο απ’ ό,τι τον βρήκαν.

Ας ειπωθεί καθαρά και χωρίς περιστροφές:

Όποιος στηρίζει συνειδητά τη διαφθορά, είναι μέρος της διαφθοράς.

Όποιος καλύπτει την ανεπάρκεια, είναι συνένοχος στην απαξίωση.

Όποιος σιωπά για να κρατήσει καρέκλα, δεν αξίζει να μιλά στο όνομα κανενός κλάδου.

Αίσχος, όχι γιατί δεν ξέρουν.

Αλλά γιατί ξέρουν πολύ καλά και συνεχίζουν.