Οι τουρίστες–συνδικαλιστές και η διεθνής γελοιοποίηση της Νοσοκομειακής Φαρμακευτικής

Ένα από τα πιο αποκρουστικά συμπτώματα της παρακμής στη νοσοκομειακή φαρμακευτική είναι η ύπαρξη μιας κάστας συνδικαλιστών–τουριστών.

Ανθρώπων που έχουν μετατρέψει τον συνδικαλισμό σε επάγγελμα, τα συνέδρια σε ταξιδιωτικό πρακτορείο και την «ευρωπαϊκή εκπροσώπηση» σε άλλοθι προσωπικής προβολής.

Τρέχουν από χώρα σε χώρα, από συνέδριο σε συνέδριο, από meeting σε meeting —

όχι για να φέρουν γνώση, πρακτικές ή μεταρρυθμίσεις πίσω στη χώρα,

αλλά για να βγάζουν φωτογραφίες, να μαζεύουν κονκάρδες και να χτίζουν προσωπικό μύθο.

Όταν επιστρέφουν, δεν φέρνουν τίποτα.

Ούτε τεκμηρίωση.

Ούτε προτάσεις.

Ούτε στρατηγική.

Η διεθνής πραγματικότητα σταματά στο boarding pass.

Δεν είναι απλώς ανίκανοι να μεταφέρουν την ευρωπαϊκή εμπειρία στην Ελλάδα.

Είναι επικίνδυνοι, γιατί χρησιμοποιούν το εξωτερικό ως επίφαση κύρους για να επιβάλουν εσωτερικά τη μετριότητά τους.

Και όταν κάποιος συνάδελφος τολμήσει:

να έχει αυτοτελή άποψη, να επικαλεστεί πραγματικές ευρωπαϊκές πρακτικές, να μιλήσει για αξιολόγηση, ρόλους, εξειδίκευση, ευθύνη,

τότε ενεργοποιείται ο υπόγειος μηχανισμός.

Όχι ανοιχτά.

Όχι καθαρά.

Αλλά με τον τρόπο που ξέρουν καλύτερα οι μικροί και οι φοβισμένοι:

ψίθυροι, «πληροφορίες», παρασκηνιακές παρεμβάσεις, υπαινιγμοί, πιέσεις μέσω διοικητικών ή ελεγκτικών μηχανισμών.

Ο στόχος δεν είναι η αντιπαράθεση ιδεών.

Είναι η σιωπή.

Να μάθει ο άλλος «να μη μιλάει».

Να καταλάβει ότι «δεν συμφέρει να ξεχωρίζει».

Να νιώσει ότι «κάποιος τον παρακολουθεί».

Αυτή δεν είναι συνδικαλιστική δράση.

Είναι μαφιόζικη συμπεριφορά χαμηλής έντασης, ντυμένη με θεσμικό μανδύα.

Και ας ειπωθεί ξεκάθαρα:

αυτοί οι άνθρωποι δεν χαίρουν κανενός σεβασμού στο εξωτερικό.

Στην ευρωπαϊκή και διεθνή επιστημονική κοινότητα:

δεν τους παίρνουν στα σοβαρά, δεν τους εμπιστεύονται, δεν τους ακούν.

Είναι γνωστοί όχι για τις θέσεις τους, αλλά για την αδυναμία τους.

Όχι για τις παρεμβάσεις τους, αλλά για την κενότητά τους.

Το όνομά τους —όταν ακούγεται— συνοδεύεται από ειρωνικά χαμόγελα και τη φράση που κανείς δεν λέει δημόσια αλλά όλοι σκέφτονται:

«Μακριά από αυτούς. Είναι επικίνδυνοι και αφερέγγυοι.»

Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι παριστάνουν τους «θεματοφύλακες του κλάδου» στο εσωτερικό.

Απειλούν, χειραγωγούν, φιμώνουν.

Όχι γιατί είναι ισχυροί —

αλλά γιατί φοβούνται θανάσιμα την έκθεση.

Γιατί ξέρουν ότι αν υπήρχε πραγματική αξιολόγηση:

θα εξαφανίζονταν από τον χάρτη, δεν θα είχαν ρόλο, δεν θα είχαν λόγο, δεν θα είχαν καρέκλα.

Αυτός είναι ο λόγος που πολεμούν κάθε αλλαγή.

Όχι από ιδεολογία.

Από αυτοσυντήρηση.

Και όσο αυτός ο τύπος συνδικαλισμού παραμένει ενεργός,

η νοσοκομειακή φαρμακευτική δεν θα είναι ποτέ ευρωπαϊκή.

Θα είναι απλώς μια κακή απομίμηση, κρατημένη πίσω από ανθρώπους που ταξιδεύουν πολύ

αλλά δεν έχουν πάει ποτέ πραγματικά πουθενά.