Η θεσμοθετημένη μετριότητα και ο παρασιτικός συνδικαλισμός στη Νοσοκομειακή Φαρμακευτική

Η κρίση της νοσοκομειακής φαρμακευτικής στην Ελλάδα δεν είναι τεχνική.

Δεν είναι καν οργανωτική.

Είναι ηθική, θεσμική και βαθιά πολιτισμική.

Και στον πυρήνα της βρίσκεται ένα σάπιο σύμπλεγμα:

η απόλυτη μονιμότητα χωρίς αξιολόγηση, σε πλήρη συνέργεια με έναν διεφθαρμένο, παρασιτικό συνδικαλισμό που λειτουργεί όχι ως εκπροσώπηση, αλλά ως μηχανισμός αλληλοπροστασίας της αδράνειας.

Εδώ και χρόνια, σε ένα περιβάλλον όπου κανείς δεν μετρά το παραγόμενο έργο και κανείς δεν λογοδοτεί γι’ αυτό, έχει παγιωθεί μια σιωπηρή, μόνιμη λευκή απεργία.

Όχι με πανό και συνθήματα — αλλά με συστηματική απουσία από την ουσία της εργασίας.

Άρνηση εκσυγχρονισμού.

Απαξίωση της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης.

Αποστροφή προς κάθε μορφή ευθύνης, εξειδίκευσης ή αξιολόγησης.

Δικαιώματα που θεσπίστηκαν για να προστατεύουν τον εργαζόμενο μετατρέπονται σε εργαλεία κατάχρησης, με τρόπο που αποδιοργανώνει πλήρως τις υπηρεσίες.

Πολυετείς απουσίες χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, χωρίς επανεκπαίδευση, χωρίς καμία μέριμνα για τη λειτουργική συνέχεια των φαρμακείων.

Το βάρος μεταφέρεται πάντα στους ίδιους: στους ελάχιστους που εξακολουθούν να εργάζονται, να αντέχουν και να κρατούν όρθια την υπηρεσία.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι το παρελθόν. Είναι το παρόν και το μέλλον.

Νεότεροι επαγγελματίες, που θα έπρεπε να αποτελούν φορείς αλλαγής, ενσωματώνονται με εντυπωσιακή ταχύτητα σε μια νοοτροπία ελάχιστης προσπάθειας.

Η λογική είναι απλή και κυνική:

«Δεν αξιολογούμαι, δεν μετακινούμαι, δεν απομακρύνομαι — άρα γιατί να προσπαθήσω;»

Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται ο πιο τοξικός παράγοντας του συστήματος:

ο συνδικαλισμός της παρακμής.

Όχι ο συνδικαλισμός της διεκδίκησης.

Όχι ο συνδικαλισμός της ποιότητας ή της αναβάθμισης του κλάδου.

Αλλά ένας συνδικαλισμός που:

επενδύει συνειδητά στη μετριότητα, στρατολογεί τους αδρανείς, προστατεύει τους ανεπαρκείς, και επιτίθεται σε όποιον παράγει έργο, εκθέτοντας τη σύγκριση.

Οι συνδικαλιστές αυτού του τύπου δεν φοβούνται την κακή διοίκηση.

Τη χρειάζονται.

Χωρίς αξιολόγηση δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

Χωρίς μετρήσιμα αποτελέσματα δεν αποκαλύπτεται η γύμνια τους.

Χωρίς αδιαφάνεια δεν μπορούν να διατηρήσουν την εξουσία τους.

Έτσι στήνεται ένας φαύλος κύκλος:

η αδράνεια γεννά συνδικαλιστική προστασία και η συνδικαλιστική προστασία θεσμοθετεί την αδράνεια.

Πρόκειται για συστημική ομηρία:

ομηρία των υπηρεσιών, ομηρία των συναδέλφων που εργάζονται πραγματικά, ομηρία των διοικήσεων που φοβούνται τη σύγκρουση, και τελικά ομηρία ολόκληρου του κλάδου.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτός ο συνδικαλισμός εμφανίζεται συχνά ως «προοδευτικός» ή «αγωνιστικός», ενώ στην πράξη λειτουργεί βαθιά αντιδραστικά:

μπλοκάρει κάθε αλλαγή, πολεμά κάθε αξιολόγηση, υπονομεύει κάθε έννοια επαγγελματισμού.

Το αποτέλεσμα είναι μια νοσοκομειακή φαρμακευτική που:

απαξιώνεται κοινωνικά, γελοιοποιείται θεσμικά, και δεν μπορεί να διεκδικήσει ρόλο στον σύγχρονο υγειονομικό χάρτη.

Όσο το σύστημα αυτό παραμένει άθικτο, καμία μεταρρύθμιση δεν θα πετύχει.

Γιατί δεν μπορείς να χτίσεις ποιότητα πάνω στη θεσμοθετημένη μετριότητα

και δεν μπορείς να εκσυγχρονίσεις έναν κλάδο που προστατεύει την ανεπάρκεια ως δικαίωμα.

Η νοσοκομειακή φαρμακευτική δεν χρειάζεται άλλες προσλήψεις χωρίς κριτήρια.

Χρειάζεται ρήξη.

Ρήξη με τον ψευδοσυνδικαλισμό.

Ρήξη με την ατιμωρησία.

Ρήξη με την ιδέα ότι η θέση είναι πιο ιερή από τον ρόλο.

Χωρίς αυτή τη ρήξη, ο κλάδος θα συνεχίσει να βουλιάζει —

όχι επειδή δεν μπορεί,

αλλά επειδή δεν του επιτρέπουν να αλλάξει.