Όταν η αποτυχία βαφτίζεται «διάλογος πολιτικής»

Αφού επί χρόνια απέτυχαν παταγωδώς να υπερασπιστούν τη νοσοκομειακή φαρμακευτική και την τριτοβάθμια περίθαλψη, οι γνωστοί αποτυχημένοι συνδικαλιστικοί μηχανισμοί των Αθηνών επιχειρούν τώρα να επανεμφανιστούν ως «στρατηγικοί συνομιλητές» για το μέλλον της υγείας. Με νέο περιτύλιγμα, ίδιες πρακτικές και την ίδια επικίνδυνη αποσύνδεση από την πραγματικότητα των νοσοκομείων.

Πρόκειται για θεσμική προσβολή της νοημοσύνης όσων εργάζονται καθημερινά στο ΕΣΥ.

Οι ίδιοι άνθρωποι που:

δεν συγκρούστηκαν ποτέ σοβαρά με τα ασφαλιστικά ταμεία όταν αυτά μετέτρεψαν τη φαρμακευτική φροντίδα σε εργαλείο δημοσιονομικής ακροβασίας, δεν διεκδίκησαν οργανικές θέσεις, εξειδίκευση και επιστημονική αυτονομία για τα νοσοκομειακά φαρμακεία, δεν υπερασπίστηκαν την ασφάλεια ασθενών και προσωπικού όταν η υποστελέχωση έγινε κανονικότητα,

έρχονται σήμερα να μιλήσουν για «σχεδιασμό ανθρώπινου δυναμικού υγείας» και για την πρωτοβάθμια φροντίδα. Σαν να μην έχει προηγηθεί τίποτα. Σαν να μην έχουν αφήσει πίσω τους ένα απολύτως μετρήσιμο αποτύπωμα εγκατάλειψης.

Αυτό δεν είναι όραμα.

Είναι απόπειρα διαφυγής από την ευθύνη.

Η νοσοκομειακή φαρμακευτική δεν κατέρρευσε τυχαία. Υποβαθμίστηκε συστηματικά, με τη σιωπηρή ανοχή ή την πλήρη αδράνεια εκείνων που όφειλαν θεσμικά να τη θωρακίσουν. Παραδόθηκε:

στη λογική της «δαπάνης» αντί της φροντίδας, σε αποσπασματικές πολιτικές χωρίς επιστημονικό πυρήνα, σε ρόλους-λάστιχο και σε έναν επικίνδυνο αποεπαγγελματισμό.

Και τώρα, οι ίδιοι φορείς που δεν υπερασπίστηκαν ούτε τα στοιχειώδη, αυτοανακηρύσσονται συνομιλητές για το σύνολο του συστήματος υγείας. Χωρίς απολογισμό. Χωρίς αυτοκριτική. Χωρίς ίχνος ντροπής.

Η πραγματική τους αγωνία δεν είναι το μέλλον της υγείας.

Είναι το μέλλον της δικής τους συνδικαλιστικής επιβίωσης.

Όταν χάνεται η επαφή με τον χώρο που υποτίθεται ότι εκπροσωπείς, όταν η καθημερινότητα των νοσοκομείων σε διαψεύδει, τότε αναζητάς σωσίβιο σε γενικόλογες έννοιες: «διάλογος», «πολιτικές υγείας», «ολιστικές προσεγγίσεις». Λέξεις κενές, που λειτουργούν ως καπνογόνο για να μη συζητηθεί το ουσιώδες: ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι η υποκρισία. Είναι η επικινδυνότητα. Διότι άνθρωποι που απέτυχαν να προστατεύσουν έναν κρίσιμο κλάδο του ΕΣΥ φιλοδοξούν να επηρεάσουν τη συνολική αρχιτεκτονική του. Αυτό δεν είναι απλώς αλαζονεία· είναι θεσμικός κυνισμός.

Το ΕΣΥ δεν έχει ανάγκη από άλλες ημερίδες, φωτογραφίες και προσχηματικούς «διαλόγους». Έχει ανάγκη από:

καθαρό απολογισμό, πολιτική ευθύνη με ονοματεπώνυμο, και ανθρώπους που έχουν αποδείξει στην πράξη ότι μπορούν να συγκρουστούν, όχι να συμβιβαστούν.

Όσοι συνέβαλαν —με πράξεις ή παραλείψεις— στην απαξίωση της νοσοκομειακής φαρμακευτικής, δεν μπορούν να εμφανίζονται ως αρχιτέκτονες του αύριο. Πρώτα οφείλουν να λογοδοτήσουν για το χθες.

Και αυτός ο λογαριασμός παραμένει ανοιχτός.