Φαρμακοποιός και Φαρμακευτική: μια επιστημονική αλήθεια χωρίς γκρίζες ζώνες

Σύμφωνα με τον Remington: The Science and Practice of Pharmacy, η Φαρμακευτική δεν είναι βοηθητική δραστηριότητα ούτε τεχνικό επάγγελμα.

Είναι η Τέχνη και η Επιστήμη της ανάπτυξης, παρασκευής και ορθής χρήσης συστημάτων χορήγησης που κατανέμουν βιολογικά δραστικές ουσίες στον ανθρώπινο οργανισμό, με σκοπό την πρόληψη και τη θεραπεία των νόσων.

Η φαρμακευτική επιστήμη καλύπτει όλο το φάσμα του φαρμάκου:

από την απομόνωση και τη σύνθεση της δραστικής ουσίας, τη φαρμακολογική και τοξικολογική της δράση, τη σταθερότητα, την ποιοτική διασφάλιση και τη χημική ανάλυση, έως τη διακίνηση, φύλαξη και ασφαλή χρήση της στον ασθενή.

Από αυτή τη θεμελιώδη επιστημονική πραγματικότητα προκύπτει ένα αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα:

Ο Φαρμακοποιός είναι ο Επιστήμονας του φαρμάκου.

Ο φαρμακοποιός δεν είναι εκτελεστικό όργανο, δεν είναι διοικητικός υπάλληλος, δεν είναι «πολυεργαλείο» που μπορεί να αποδομείται και να επανασυναρμολογείται ανάλογα με τις εκάστοτε οργανωτικές και λοιπές σκοπιμότητες…

Είναι ο μοναδικός επιστήμονας με ολιστική εκπαίδευση σε κάθε επιστημονική, τεχνική και κλινική πτυχή του φαρμάκου.

Είναι ο αυθεντικός drug expert.

Υπάρχουν ασφαλώς και άλλοι επαγγελματίες υγείας που σχετίζονται με το φάρμακο.

Ο ιατρός το συνταγογραφεί και εστιάζει στη φαρμακολογία και την τοξικολογία.

Ο νοσηλευτής το χορηγεί, εφαρμόζοντας το θεραπευτικό σχήμα.

Κανείς όμως από αυτούς δεν φέρει τη συνολική επιστημονική ευθύνη του φαρμάκου.

Η γνώση του φαρμάκου στο σύνολό της —από το μόριο έως τον ασθενή— αποτελεί αποκλειστική επιστημονική αρμοδιότητα του φαρμακοποιού.

Και γι’ αυτό ακριβώς, ο φαρμακοποιός έχει όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να συμβουλεύει όλους τους εμπλεκόμενους: ιατρούς, λοιπούς επιστήμονες υγείας και ασθενείς.

Κάθε απόπειρα υποβάθμισης του ρόλου αυτού, είτε μέσω θεσμικών παραλείψεων, είτε μέσω σύγχυσης αρμοδιοτήτων, είτε μέσω της επικίνδυνης θεωρίας του «φαρμακοποιού-πολυεργαλείου», δεν είναι απλώς επαγγελματική αυθαιρεσία.

Είναι επιστημονική στρέβλωση και απειλή για τη δημόσια υγεία.

Διότι κανένα άλλο επάγγελμα υγείας δεν διαθέτει το εύρος, το βάθος και τη συνοχή του προγράμματος σπουδών της Φαρμακευτικής Επιστήμης, όπως αυτό έχει τεκμηριωθεί εδώ και δεκαετίες στη διεθνή βιβλιογραφία.

(Remington: The Science and Practice of Pharmacy, Introduction to the Pharmaceutical Sciences, 17th Edition, Κεφάλαιο 1, σελ. 3)