
Ζήτημα ασφάλειας ασθενούς, ισότιμης πρόσβασης και ορθής φαρμακευτικής πρακτικής
Η διάθεση του φαρμάκου nirmatrelvir/ritonavir στην Ελλάδα έχει περιοριστεί στα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ και στα νοσοκομειακά φαρμακεία.
Η επιλογή αυτή αποκλίνει ουσιωδώς από την πρακτική που ακολουθείται σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης και σε όλα τα αγγλοσαξονικά συστήματα υγείας, όπου η χορήγηση γίνεται κατά κύριο λόγο από τα φαρμακεία της κοινότητας.
Η απόκλιση αυτή δεν είναι απλώς οργανωτική· είναι κλινική και ασθενοκεντρική.
Το φάρμακο αυτό δεν είναι «ένα ακόμα χάπι»
Πρόκειται για θεραπεία με:
– Ιδιαίτερο δοσολογικό σχήμα (συνδυασμός δισκίων, πρωί–βράδυ)
– Σημαντικό φορτίο αλληλεπιδράσεων (CYP3A, καρδιολογικά, αντιπηκτικά, ψυχιατρικά)
– Στενό χρονικό παράθυρο έναρξης (εντός λίγων ημερών από τα συμπτώματα).
Η ασφαλής χρήση του απαιτεί ενεργό ρόλο φαρμακοποιού κατά τη διάθεση:
– Έλεγχο συγχορηγούμενων φαρμάκων,
– Επιβεβαίωση δοσολογίας (και τυχόν νεφρικής προσαρμογής),
– Σαφή προφορική εκπαίδευση και επιβεβαίωση κατανόησης.
Η αποστολή με courier: πρακτική επισφαλής
Η αποστολή του φαρμάκου στον ασθενή μέσω courier:
– Αποσυνδέει τη χορήγηση από τη φαρμακευτική συμβουλευτική
– Μετατρέπει τη θεραπεία σε απρόσωπη παράδοση δέματος
– Αυξάνει τον κίνδυνο λανθασμένης λήψης, αλληλεπιδράσεων και μη συμμόρφωσης.
Ιδίως όταν η παράδοση δεν συνοδεύεται από επίσημα, εγκεκριμένα, απλοποιημένα έντυπα εκπαίδευσης ασθενούς, η πρακτική αυτή υπονομεύει την ίδια τη θεραπευτική αξία του φαρμάκου.
Το φαρμακείο της γειτονιάς ως φυσικός φορέας διάθεσης
Το φαρμακείο της κοινότητας προσφέρει:
– Άμεση πρόσβαση (χωρίς μετακινήσεις σε νοσοκομεία ή κεντρικές δομές)
– Ταχύτητα έναρξης θεραπείας
– Συνεχή επικοινωνία για απορίες ή ανεπιθύμητες ενέργειες,
– Γνώση του ασθενούς και του ιστορικού του στην πράξη.
Αυτό δεν είναι ιδεολογική επιλογή. Είναι βασική αρχή ασφάλειας και συνέχειας φροντίδας.
Τι ισχύει διεθνώς – πραγματικά παραδείγματα

Στο NHS, η πρόσβαση σε αντι-ιικές θεραπείες COVID-19 ενσωματώνει κοινοτικά φαρμακεία ως κανάλι διάθεσης, με έμφαση στην ταχεία πρόσβαση και τη φαρμακευτική συμβουλευτική.
Μέσω του Pharmaceutical Benefits Scheme (PBS), οι επιλέξιμοι ασθενείς λαμβάνουν το φάρμακο από το τοπικό τους φαρμακείο, με συνταγή και καθιερωμένη φαρμακευτική καθοδήγηση.
Καναδάς (π.χ. Οντάριο)
Τα κοινοτικά φαρμακεία αποτελούν βασικό κρίκο στην αλυσίδα πρόσβασης· σε ορισμένες επαρχίες οι φαρμακοποιοί έχουν και διευρυμένο κλινικό ρόλο για την έναρξη της θεραπείας.
Η διάθεση του αντί-ιικού φαρμάκου πραγματοποιείται από κοινοτικά φαρμακεία, με σαφές επιχειρησιακό πλαίσιο και αποζημίωση μέσω των community drug schemes.
Η χορήγηση γίνεται σε φαρμακεία κοινότητας με επικυρωμένη συνταγογράφηση, εντός του εθνικού συστήματος υγείας.
Τα retail/community pharmacies διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο (“test-to-treat”), παρέχοντας άμεση πρόσβαση και φαρμακευτική αξιολόγηση.
Κοινός παρονομαστής:
η πολιτεία επιλέγει το φαρμακείο της γειτονιάς όχι για ευκολία, αλλά για ασφάλεια, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα.
Τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα
Η επιμονή σε περιορισμένα κανάλια διάθεσης και η κανονικοποίηση της αποστολής με courier:
– Δημιουργεί καθυστερήσεις
– Αυξάνει τον κίνδυνο φαρμακευτικών σφαλμάτων
-Ππαράγει ανισότητες πρόσβασης, ιδίως για ευάλωτους ή απομακρυσμένους ασθενείς.
Δεν πρόκειται για τεχνική λεπτομέρεια· πρόκειται για υποβάθμιση της φαρμακευτικής φροντίδας.
Πρόταση θεσμικής λύσης (ρεαλιστική και άμεσα εφαρμόσιμη)
Μεταφορά του κύριου όγκου διάθεσης στα φαρμακεία της κοινότητας, με σαφές ρυθμιστικό πλαίσιο.
Υποχρεωτική ελάχιστη φαρμακευτική συμβουλευτική πριν την παράδοση (έλεγχος αλληλεπιδράσεων, δοσολογία, “teach-back”).
Εθνικό, εγκεκριμένο έντυπο εκπαίδευσης ασθενούς (απλή γλώσσα, εικόνες), υποχρεωτικά σε κάθε διάθεση.
Διατήρηση νοσοκομειακών/ΕΟΠΥΥ καναλιών ως συμπληρωματικών, όχι αποκλειστικών.
Συμπέρασμα
Η διάθεση του Paxlovid από το φαρμακείο της γειτονιάς δεν είναι παραχώρηση. Είναι απαίτηση ασφάλειας, αποτελεσματικότητας και σεβασμού προς τον ασθενή.
Η διεθνής εμπειρία είναι σαφής.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν πρέπει να αλλάξει το μοντέλο στην Ελλάδα, αλλά πόσο ακόμη θα καθυστερήσει η προφανής θεσμική προσαρμογή.

Dispensing nirmatrelvir/ritonavir through the neighborhood pharmacy
A matter of patient safety, equitable access, and sound pharmaceutical practice
In Greece, dispensing of nirmatrelvir/ritonavir has been restricted to EOPYY pharmacies and hospital pharmacies. This choice diverges substantially from practice across much of Europe and in Anglo-Saxon health systems, where access is primarily provided through community (neighborhood) pharmacies. The divergence is not merely administrative; it is clinical and patient-centered.
nirmatrelvir/ritonavir is not “just another pill”
This therapy involves:
a specific dosing regimen (combination tablets, morning–evening), a significant burden of drug–drug interactions (CYP3A; cardiovascular, anticoagulant, psychiatric agents), a narrow time window for initiation (within a few days of symptom onset).
Safe use requires an active pharmacist role at the point of dispensing: interaction screening, dose confirmation (including renal adjustment where indicated), clear verbal counseling, and confirmation of patient understanding.
Courier delivery: an inherently unsafe practice
Delivering the medicine to patients by courier:
disconnects dispensing from pharmaceutical counseling, turns treatment into an impersonal parcel delivery, increases the risk of incorrect use, interactions, and non-adherence.
When delivery is not accompanied by official, approved, patient-friendly educational materials, the practice undermines the very therapeutic value of the medicine.
The neighborhood pharmacy as the natural point of care
Community pharmacies provide:
immediate access (no travel to hospitals or central facilities), speed of treatment initiation, ongoing communication for questions or adverse effects, practical knowledge of the patient and medication history.
This is not ideology. It is a core principle of safety and continuity of care.
What applies internationally — real-world examples
Within the NHS, access to COVID-19 antivirals integrates community pharmacies as a dispensing channel, prioritizing rapid access and pharmacist counseling.
Under the Pharmaceutical Benefits Scheme (PBS), eligible patients receive nirmatrelvir/ritonavir from their local community pharmacy, with prescription and structured pharmacist guidance.
Canada (e.g., Ontario)
Community pharmacies are a core link in access pathways; in some provinces pharmacists have expanded clinical roles in initiating therapy.
Dispensing occurs through community pharmacies, supported by a clear operational framework and reimbursement via community drug schemes.
Provision is made in community pharmacies using validated prescriptions within the national health system.
Retail/community pharmacies play a central role (e.g., “test-to-treat”), ensuring rapid access and pharmacist-led assessment.
Common denominator: policymakers choose the neighborhood pharmacy not for convenience, but for safety, speed, and effectiveness.
What this means for Greece
Persisting with restricted channels and normalizing courier delivery:
creates delays, raises the risk of medication errors, produces inequities in access, especially for vulnerable or remote populations.
This is not a technical footnote; it is a downgrading of pharmaceutical care.
A realistic, immediately applicable institutional solution
Shift the primary dispensing volume to community pharmacies, under a clear regulatory framework. Mandate a minimum pharmacist counseling bundle prior to handover (interaction check, dosing, teach-back). Introduce a national, approved patient education leaflet (plain language, visuals), mandatory with every dispensing. Retain hospital/EOPYY channels as complementary, not exclusive.
Conclusion
Dispensing nirmatrelvir/ritonavir through the neighborhood pharmacy is not a concession. It is a requirement for safety, effectiveness, and respect for patients.
International experience is unequivocal. The question is no longer whether Greece should adapt its model, but how much longer the obvious institutional adjustment will be delayed.
