Ο ερχομός της Αυτοκράτειρας

(ή περί συνδικαλισμού ως επένδυση καριέρας)

Στον χώρο των νοσοκομειακών φαρμακοποιών, η εργασία έχει βάρος.

Υπογραφή, ευθύνη, έλλειψη, πίεση.

Κι όμως, ο συνδικαλισμός κατάφερε να ελαφρύνει — όχι την εργασία, αλλά τη σχέση του με αυτήν.

Η Αυτοκράτειρα εμφανίζεται με λόγο φροντισμένο και θεσμικά άψογο.

Μιλά για τον «κλάδο», για «διεκδικήσεις», για «συλλογικότητα».

Όμως ο λόγος της δεν γεννιέται στον πάγκο·

γεννιέται στο μικρόφωνο.

Δεν πρόκειται για εκπροσώπηση.

Πρόκειται για χρήση.

Η συνδικαλιστική ιδιότητα λειτουργεί ως κεφάλαιο:

πρόσβαση σε τραπέζια,

γνωριμίες με διοικήσεις,

ρόλοι σε επιτροπές,

παρουσία σε ημερίδες,

και μια διαρκής κινητικότητα που σπάνια περνά από τη βάρδια.

Έτσι, η συλλογική αγωνία μετατρέπεται σε ατομική διαδρομή.

Ο αγώνας γίνεται βιογραφικό.

Και ο συνδικαλισμός παύει να είναι εργαλείο των πολλών

γίνεται όχημα των λίγων.

Γύρω από αυτή την πρακτική χτίζεται μια σιωπηλή συμφωνία:

εσύ δεν αμφισβητείς,

εγώ «σε εκπροσωπώ».

Εσύ αντέχεις,

εγώ διαπραγματεύομαι.

Όχι για να αλλάξει η καθημερινότητα,

αλλά για να διατηρηθούν οι ισορροπίες.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι εξελίσσονται.

Το πρόβλημα είναι πώς εξελίσσονται

και σε βάρος ποιων.

Όταν η συνδικαλιστική θέση παράγει περισσότερες ευκαιρίες από την εργασία που υποτίθεται ότι υπηρετεί,

όταν η εκπροσώπηση αποσυνδέεται πλήρως από την καθημερινή πίεση του νοσοκομείου,

τότε δεν έχουμε απλώς απομάκρυνση από τη βάση.

Έχουμε εκμετάλλευση του ρόλου.

Η Αυτοκράτειρα θα έρθει.

Θα μιλήσει.

Θα φωτογραφηθεί.

Θα φύγει.

Και την επόμενη μέρα,

ο φαρμακοποιός του νοσοκομείου θα είναι ξανά μόνος

με το ράφι,

την έλλειψη,

και την ευθύνη.

Όταν ο συνδικαλισμός παύει να είναι πράξη ρίσκου και γίνεται ασφαλής επαγγελματική διαδρομή,

Όταν η εκπροσώπηση αποδίδει περισσότερα από την εργασία,

τότε δεν μιλάμε πια για συλλογικό αγώνα.

Μιλάμε για ιδιωτική ανέλιξη με δημόσιο άλλοθι.