Το βάλτωμα του κλάδου των Νοσοκομειακών Φαρμακοποιών

Η συνεχής επανεκλογή της ίδιας ηγεσίας στον κλάδο θυμίζει εκείνον τον πολιτικό αρχηγό που θριαμβεύει στις εσωκομματικές κάλπες -ξανά και ξανά- την ίδια ώρα που το κόμμα του συρρικνώνεται, απαξιώνεται και χάνει κάθε κοινωνική επιρροή.

Κερδίζει τις καρέκλες.

Χάνει την πραγματικότητα.

Θα συνεχίσει να επανεκλέγεται μέχρι να καταλάβει ότι δεν τραβάει; Πιθανότατα! Αν του έχει μείνει βέβαια κόμμα…

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σε εμάς.

Οι «εκλογικές επιτυχίες» δεν αποτελούν ένδειξη αποδοχής.

Αποτελούν ένδειξη ελέγχου μηχανισμού.

Όταν ψηφίζει πάντα ο ίδιος στενός κύκλος, όταν οι συσχετισμοί είναι προκαθορισμένοι και όταν η ανανέωση αντιμετωπίζεται ως απειλή, τότε δεν μιλάμε για δημοκρατία.

Μιλάμε για αναπαραγωγή εξουσίας.

Η σημερινή διοίκηση δεν διοικεί για να προχωρήσει τον κλάδο.

Διοικεί για να διατηρείται.

Και γύρω της έχει συγκροτηθεί ένας σκληρός πυρήνας στήριξης.

Όχι άνθρωποι με όραμα.

Αλλά άνθρωποι με συμφέρον.

Στελέχη που επί χρόνια κατέχουν θέσεις, ρόλους και μικροεξουσίες, γνωρίζοντας ότι σε ένα πραγματικά ανοιχτό και αξιοκρατικό περιβάλλον δεν θα είχαν καμία νομιμοποίηση να παραμείνουν.

Γι’ αυτό και υπερασπίζονται λυσσαλέα το υπάρχον καθεστώς.

Όχι γιατί πιστεύουν σε αυτό.

Αλλά γιατί φοβούνται την επόμενη μέρα.

Η στήριξή τους δεν είναι πολιτική.

Είναι στήριξη αυτοπροστασίας.

Δεν είναι συλλογικότητα.

Είναι σύμπραξη επιβίωσης.

Κάθε στασιμότητα, κάθε χαμένη ευκαιρία, κάθε απουσία του κλάδου από τις μεγάλες αποφάσεις για το ΕΣΥ, έχει ονοματεπώνυμο:

την εμμονή στην καρέκλα και την άρνηση της ανανέωσης.

Ο κλάδος των Νοσοκομειακών Φαρμακοποιών διαθέτει γνώση, επιστημονικό κύρος και νέους ανθρώπους με ικανότητες.

Αυτό που δεν διαθέτει είναι ηγεσία αντάξιά τους.

Και όσο η διοίκηση μετρά «σίγουρες ψήφους» αντί για πραγματικά αποτελέσματα, το μόνο που θα αυξάνεται είναι η απαξίωση.

Το πρόβλημα πλέον δεν είναι η ανεπάρκεια.

Είναι η προσκόλληση στην εξουσία.

Και αυτή είναι πάντα το τελευταίο στάδιο πριν την πλήρη παρακμή.

Ή αλλάζουμε σελίδα,

ή θα μείνουμε θεατές στο ίδιο μας το επάγγελμα.