Η «απογοήτευση» της καρέκλας

Η πρόσφατη δημόσια «απογοήτευση» της αποτυχημένης συνδικαλιστικής ηγεσίας για τις προσλήψεις νοσοκομειακών φαρμακοποιών θα μπορούσε να προκαλέσει συμπάθεια — αν δεν προκαλούσε οργή και αγανάκτηση.

Γιατί υπάρχει κάτι βαθιά παράδοξο, στα όρια της διαστροφής, στο να εμφανίζεται «αγανακτισμένη» μια ηγεσία που βρίσκεται επί χρόνια στο τιμόνι του κλάδου. Κι αυτό διότι δεν είναι σχολιάστρια, δεν είναι παρατηρήτρια, δεν είναι πολίτης που βλέπει τις εξελίξεις από τον καναπέ.

Είναι — υποτίθεται — η εκπρόσωπος. Κι όταν η εκπρόσωπος δηλώνει συνεχώς «απογοητευμένη», αυτό δεν είναι θέση.

Είναι ομολογία αποτυχίας

—————

Τα αποτελέσματα της πολυετούς συνδικαλιστικής απραξίας, καθώς επίσης και των διαλυτικών πρακτικών, μιλούν πιο δυνατά από τις ανακοινώσεις

Η πραγματικότητα στα νοσοκομεία είναι ωμή και δεν επιδέχεται ερμηνείας για τον υπαίτιο της κατάστασης:

– Φαρμακεία με έναν άνθρωπο για τα πάντα,

– Νοσοκομεία χωρίς καν φαρμακοποιό,

– Καμία οργανωμένη ανάπτυξη clinical pharmacy,

– Καμία στρατηγική για ογκολογικά, GMP, ATMPs,

– Προκηρύξεις με το σταγονόμετρο που δεν καλύπτουν ούτε τα στοιχειώδη.

Κι όμως, η ηγεσία του κλάδου συνεχίζει να ποζάρει σε συναντήσεις και να εκδίδει δελτία τύπου, σαν να πρόκειται για πολιτιστικό σύλλογο και όχι για επιστημονικό κλάδο που οφείλει να στηρίζει τη φαρμακευτική ασφάλεια του ΕΣΥ.

Αλλά πως να προλάβουμε να ασχοληθούμε με τα φλέγοντα ζητήματα και τις χρόνιες πληγές του Κλάδου όταν τρέχουμε από βασιλόπιτα σε βασιλόπιτα, από συνέδριο σε συνέδριο, από φωτογράφηση σε φωτογράφηση και από ευρωπαϊκή πρωτεύουσα σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα για συνδικαλιστικές βολτούλες!

Με απλά λόγια: πολλή παρουσία — μηδενική επιρροή

—————-

Η «απογοήτευση» που λέει περισσότερα απ’ όσα νομίζει

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το ύφος της διαμαρτυρίας, καταλαβαίνει κάτι πιο αποκαλυπτικό. Το πρόβλημα δεν φαίνεται να είναι απλώς ο μικρός αριθμός θέσεων.

Η πραγματική ενόχληση μοιάζει να είναι αλλού:

– Ότι οι θέσεις δεν κατανεμήθηκαν εκεί που θα εξυπηρετούσαν τοπικές ισορροπίες και προσωπικές επιρροές.

– Ότι η διαδικασία έγινε θεσμικά και κεντρικά.

– Ότι δεν υπάρχει πλέον το περιθώριο «υποδείξεων», «διευθετήσεων» και άτυπων παρεμβάσεων.

Με άλλα λόγια: όχι η έλλειψη προσλήψεων, αλλά η έλλειψη ελέγχου πάνω στις προσλήψεις είναι η πραγματική αιτία της «απογοήτευσης»!

———————-

Εκεί ακριβώς βρίσκεται όλη η διαφορά

Γιατί όταν ο συνδικαλισμός μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης μικροεξουσίας — ποιος πάει πού, ποιος «βολεύεται», ποιος «είναι δικός μας» —

Τότε η μάχη δεν δίνεται για τον κλάδο. Δίνεται για την επιρροή.

Και αυτό δεν λέγεται διεκδίκηση – Λέγεται πελατειακή νοοτροπία.

—————

Η ηγεσία που έγινε διαχειριστής στασιμότητας

Ένας σοβαρός συνδικαλιστικός εκπρόσωπος που μάλιστα αυτοσυστήνεται ως «θεσμός», επιβάλλει οργανικές θέσεις, προτείνει νομοθετικές ρυθμίσεις, τεκμηριώνει μελέτες στελέχωσης, πιέζει θεσμικά, διεκδικεί πόρους!

Εδώ τι είδαμε;

Χρόνια ανακοινώσεων, χρόνια «συναντήσεων», χρόνια υποσχέσεων.

Και στο τέλος… μια ανακοίνωση «απογοήτευσης»!

—————

Αν μετά από τόσα χρόνια το μόνο που μπορείς να προσφέρεις είναι απογοήτευση, τότε δεν είσαι λύση.

Είσαι μέρος του προβλήματος!

Όταν ένας κλάδος παραμένει υποστελεχωμένος για δεκαετίες, όταν οι νέοι φαρμακοποιοί φεύγουν, όταν τα νοσοκομεία λειτουργούν οριακά, η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη – έχει ονόματα και θητείες.

Γιατί η αποτυχία, όταν επαναλαμβάνεται επί χρόνια, δεν είναι ατυχία.

– Είναι επιλογή.

– Είναι μοντέλο.

– Είναι καρέκλα.

Και κάποια στιγμή, η καρέκλα πρέπει να αδειάζει και όχι απλώς να εκδίδει ανακοινώσεις!

Όταν, λοιπόν, η ηγεσία των νοσοκομειακών φαρμακοποιών μιλά για «απογοήτευση» σχετικά με τις ελάχιστες προκηρύξεις θέσεων, στην πραγματικότητα δεν περιγράφει μια ατυχία της συγκυρίας.

Ομολογεί μια πολυετή αποτυχία.

Δεν έλειψαν οι ευκαιρίες. Έλειψε η ικανότητα.

Τα δημόσια νοσοκομεία λειτουργούν οριακά.

Φαρμακεία:

με έναν φαρμακοποιό για εκατοντάδες κλίνες, χωρίς κλινική φαρμακευτική, χωρίς ογκολογική εξειδίκευση, χωρίς GMP υποδομές, χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό για ATMPs, κυτταροστατικά, κλινικές μελέτες.

Κι όμως, επί χρόνια:

δεν υπήρξε σοβαρό θεσμικό σχέδιο στελέχωσης, δεν κατατέθηκε τεκμηριωμένο εθνικό πλάνο, δεν διεκδικήθηκαν οργανικές θέσεις με στοιχεία, δεν ασκήθηκε πραγματική πολιτική πίεση.

Αντί για αυτά, είδαμε φωτογραφίες, ημερίδες, χαιρετισμούς και «δημόσιες σχέσεις».

Ο κλάδος όμως δεν χρειάζεται δημόσιες σχέσεις.

Χρειάζεται δημόσια πολιτική.

Το πρόβλημα δεν είναι οι λίγες θέσεις. Είναι η ανυπαρξία στρατηγικής.

Οι λίγες προκηρύξεις δεν είναι το αίτιο.

Είναι το σύμπτωμα.

Γιατί όταν ένας κλάδος:

δεν έχει τεκμηριωμένη παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων, δεν έχει ενιαία φωνή, δεν παράγει προτάσεις πολιτικής, δεν παρουσιάζει δεδομένα κόστους–οφέλους, δεν συνδέει την παρουσία του με ασφάλεια ασθενών και εξοικονόμηση πόρων,

τότε το κράτος απλώς τον αγνοεί.

Και σωστά τον αγνοεί.

Το κράτος ακούει μόνο όποιον μιλά με σχέδιο.

Όχι όποιον διαμαρτύρεται εκ των υστέρων.

Η «απογοήτευση» είναι πολυτέλεια για όσους δεν έκαναν τη δουλειά τους

Δεν μπορείς:

να απουσιάζεις από τη διαβούλευση, να μην έχεις καταθέσει τεχνικές προτάσεις, να μην έχεις απαιτήσει οργανισμούς θέσεων, να μην έχεις συμμαχίες με διοικήσεις και επιστημονικούς φορείς,

και μετά να εμφανίζεσαι ως θύμα.

Αυτό δεν είναι συνδικαλισμός.

Είναι διαχείριση καρέκλας.

Και η καρέκλα έχει μια ιδιότητα:

όποιος κάθεται πολύ, παύει να βλέπει.

Συνηθίζει το ύψος και ξεχνά το έδαφος.

Η σιωπηλή ζημιά είναι μεγαλύτερη από την ορατή

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι χαμένες θέσεις.

Είναι ότι χάθηκαν χρόνια.

Χάθηκαν:

εξειδικεύσεις, δομές, χρηματοδοτήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα, κύρος.

Την ώρα που στην Ευρώπη ο νοσοκομειακός φαρμακοποιός μπαίνει στον πυρήνα της κλινικής φροντίδας, εδώ παλεύουμε ακόμα για τα αυτονόητα.

Όχι επειδή δεν μπορούμε.

Αλλά επειδή όσοι εκπροσωπούν τον κλάδο δεν ξέρουν — ή δεν θέλουν — να συγκρουστούν.

Και τώρα τι;

Η απάντηση δεν είναι άλλη μια ανακοίνωση.

Δεν είναι άλλη μια «έκφραση δυσαρέσκειας».

Δεν είναι άλλη μια φωτογραφία.

Η απάντηση είναι απλή:

Όποιος δεν έφερε αποτέλεσμα, οφείλει να αποχωρήσει.

Χωρίς δράμα.

Χωρίς δικαιολογίες.

Χωρίς προσωπικές πικρίες.

Οι καρέκλες δεν είναι κληρονομικές.

Είναι εργαλείο.

Και όταν το εργαλείο δεν δουλεύει, το αλλάζεις.

Επίλογος

Ο κλάδος των νοσοκομειακών φαρμακοποιών δεν έχει ανάγκη από «απογοητευμένους εκπροσώπους».

Έχει ανάγκη από:

τεχνοκράτες, διεκδικητές, ανθρώπους με σχέδιο και θάρρος.

Η εποχή της διαχείρισης εικόνας τελείωσε.

Ήρθε η ώρα της ευθύνης.

Γιατί, τελικά,

η καρέκλα δεν απογοητεύεται.

Η καρέκλα αδειάζει.