Ανοιχτή επιστολή για την κρίση διοίκησης, ευθύνης και θεσμικής εκτροπής στον κλάδο

Προς τους συναδέλφους νοσοκομειακούς φαρμακοποιούς,

Η σιωπή που παρακολουθούμε το τελευταία εικοσιτετράωρα δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι επιλογή.

Το σημερινό ανίκανο διοικητικό συμβούλιο, αντί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, επιλέγει την αφωνία μπροστά σε γεγονότα που έχουν τραυματίσει βαθιά την αξιοπιστία του κλάδου.

Καμία ξεκάθαρη τοποθέτηση.

Καμία ανάληψη ευθύνης.

Καμία συγγνώμη.

Ούτε καν μια στοιχειώδης παραδοχή ότι έγιναν λανθασμένες κρίσεις, επιλογές ή στηρίξεις.

Και όσο η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από την απαράδεκτη κακοποιητική συμπεριφορά εις βάρος συγκεκριμένων προσώπων, τόσο απομακρυνόμαστε από τη μεγάλη εικόνα.

Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Κάτω από αυτήν υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ πιο ανησυχητικό:
μια μακρόχρονη ανοχή, ένα πλέγμα αλληλεξαρτήσεων, μια κουλτούρα φόβου, μια διοικητική πρακτική που έμαθε να επιβιώνει όχι με διαφάνεια αλλά με σιωπηλές ισορροπίες.

Πρόσωπα που σήμερα εμφανίζονται ανήξερα, υπήρξαν επανειλημμένα μάρτυρες καταστάσεων που προσέβαλαν ανθρώπους και θεσμούς. Ορισμένοι υπήρξαν και οι ίδιοι αποδέκτες τέτοιων συμπεριφορών. Κι όμως, αντί για ρήξη, επιλέχθηκε η προσαρμογή. Η διατήρηση θέσης. Η αποφυγή σύγκρουσης.

Αυτό δεν είναι απλή αδυναμία.
Είναι συνενοχή στη συντήρηση ενός προβληματικού μοντέλου διοίκησης.

Διότι αν το ζήτημα ήταν μόνο η προσωπική εκτροπή ενός ατόμου, η λύση θα ήταν απλή.
Θα αρκούσε η αποδοκιμασία του.

Όμως σήμερα αποκαλύπτεται ότι το περιβάλλον όχι μόνο γνώριζε, αλλά επέτρεπε, ανεχόταν και σε ορισμένες περιπτώσεις διευκολύνει τη διαιώνιση της κατάστασης. Έτσι οικοδομήθηκε ένας μηχανισμός αυτοπροστασίας, μέσα στον οποίο η επιβίωση προτάχθηκε έναντι της αξιοπρέπειας.

Και τώρα, που το κύρος του κλάδου δοκιμάζεται δημόσια, δεν βλέπουμε πράξεις ευθύνης, δεν υποβάλλονται παραιτήσεις, ούτε καν μια γενναία επανεκκίνηση.

Αντίθετα, πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι αναζητούνται τρόποι ανακύκλωσης του ίδιου μοντέλου με διαφορετικά πρόσωπα, ώστε να διασωθεί η συνέχεια της επιρροής χωρίς να αλλάξει τίποτα ουσιαστικό.

Αν αυτό συμβεί, θα αποτελεί επιβεβαίωση ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ συγκυριακό.
Ήταν δομικό.

Ο κλάδος όμως δεν έχει ανάγκη από διαχειριστές φόβου.
Έχει ανάγκη από καθαρές λύσεις, διαφάνεια και λογοδοσία.

Η αποκατάσταση δεν θα έρθει με επικοινωνιακές κινήσεις.

Θα έρθει μόνο όταν υπάρξει πραγματική ρήξη με πρακτικές που παγίδευσαν τον χώρο σε εξαρτήσεις, σιωπές και αμοιβαίες ανοχές.

Όταν η ηγεσία αρνείται να αναλάβει ευθύνη, την ευθύνη την αναλαμβάνει τελικά η βάση.

Καλούμε, λοιπόν, όσους κατέχουν θέσεις ευθύνης να τοποθετηθούν δημόσια, να πουν την αλήθεια στους συναδέλφους και να αναλάβουν το μερίδιο που τους αναλογεί.

Η άμεση παραίτηση είναι μονόδρομος.

Σε διαφορετική περίπτωση να συγκληθεί άμεσα έκτακτη Γενική Συνέλευση για την καθαίρεση του συνόλου των μελών του Δ.Σ. και την άμεση προσφυγή σε εκλογές για την ανάδειξη επιτέλους ενός σοβαρού επιτελείου!

Για να μπορέσει ο κλάδος να ανασάνει και να προχωρήσει μπροστά.

Υ.Γ. Σε ερώτημα συναδέλφου ο οποίος μάλλον προσπαθεί να βρει δικαιολογίες μου τέθηκε ο εξής προβληματισμός. «Μα αφού βγαίνει συνέχεια στις εκλογές»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Και οι περισσότεροι δικτάτορες «εκλέγονται» με συντριπτικά ποσοστά. Αυτό όμως δεν τους καθιστά λιγότερο δικτάτορες!