Η Ανατομία της Σιωπής

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που έχουν την παραίτηση στο τσεπάκι, αλλά ποτέ δεν την βγάζουν!

Υπάρχουν χώροι όπου οι άνθρωποι αντί να συντρίβονται από την καταδυνάστευση, επιλέγουν να συρρικνώνονται μπροστά της.

Για αυτούς τους ανθρώπους, η παρακμή δεν ξεκινά με μια κραυγή αλλά με μια μικρή παραχώρηση.

Μια πρώτη φορά που κάποιος καταπίνει την αντίρρησή του.

Όχι γιατί δεν βλέπει, αλλά γιατί βλέπει και επιλέγει να μην αντιδράσει.

Μια δεύτερη που δικαιολογεί το αδικαιολόγητο.

Μια τρίτη που συνηθίζει.

Και κάπως έτσι, η συνείδηση μετατρέπεται σε μηχανισμό προσαρμογής.

——————————

Ο φόβος δεν είναι πάντα επιβολή, συχνά είναι προσφορά.

Σου υπόσχεται ασφάλεια, αν μείνεις χαμηλά.

Σου προσφέρει εγγύτητα, αν δεν αμφισβητήσεις.

Σου δίνει ρόλο, αν δεν ζητήσεις δικαιοσύνη.

—————————

Κάπως έτσι, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν χάνεται απότομα, αλλά διαβρώνεται σταδιακά

Στην αρχή αντιστέκεται.

Μετά συνηθίζει.

Τελικά παύει να θυμάται ότι υπήρξε.

—————————-

Το πιο τρομακτικό δεν είναι η παρουσία της αυθαιρεσίας, είναι η απουσία αντίστασης.

Η συλλογική ηθική καταρρέει όταν η προσωπική επιβίωση γίνεται ανώτερη αξία από την αλήθεια.

Όταν το «να μη μπλέξω» γίνεται ισχυρότερο από το «να μη συμβιβαστώ».

Όταν ο άνθρωπος προτιμά να ανήκει παρά να είναι.

-—————————

Κανείς δεν γεννιέται μικρός. Μικραίνει από τις επιλογές του.

Μικραίνει κάθε φορά που επιλέγει τη σιωπή αντί για τη στάση.

Κάθε φορά που βαφτίζει την υποταγή «ρεαλισμό».

Κάθε φορά που κοιτάζει αλλού ενώ ξέρει.

Είναι εκείνη η στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει να φοβάται την αδικία και αρχίζει να φοβάται την απομόνωση.

Εκείνη η στιγμή όπου η εσωτερική ελευθερία δεν αφαιρείται, αλλά παραδίδεται οικειοθελώς.

———————-

Και όταν τελικά καταρρεύσει η κατασκευή της εξάρτησης,

όταν διαλυθεί το σύστημα του φόβου,

εκείνοι που επέλεξαν να προσαρμοστούν θα μείνουν αντιμέτωποι με το μόνο δικαστήριο που δεν χειραγωγείται:

τη μνήμη τους και τη μνήμη των άλλων.

Γιατί η εξουσία κάποτε τελειώνει, η συνενοχή όμως δεν διαγράφεται…