Tag: η νοσοκομειακή φαρμακευτική σε κίνδυνο

«Η Σκιώδης Παραχάραξη της Νοσοκομειακής Φαρμακευτικής»

Οι πρόσφατες φαντασιώσεις περί «καινοτόμων» πρακτικών στη νοσοκομειακή φαρμακευτική, που παρουσιάζονται ως επιτεύγματα ενώ στερούνται κάθε τεκμηρίωσης, δεν αποτελούν συστημικό πρόβλημα.

Αντιθέτως, αποτελούν παρακμιακό προϊόν ενός και μόνο αρρωστημένου εγκεφάλου — μιας αυτοανακηρυγμένης «αυθεντίας» του χώρου (γένους θηλυκού), η οποία με απίστευτη ευκολία μετατρέπει την προσωπική της φαντασία σε «καλή πρακτική» και την παρουσιάζει ως μοντέλο προς μίμηση.

Πρόκειται για μια επικίνδυνη διαστροφή του θεσμικού ρόλου της νοσοκομειακής φαρμακευτικής, καθώς τέτοιου τύπου ατεκμηρίωτες επινοήσεις:

1. Δημιουργούν ψευδές αίσθημα ασφάλειας

Όταν περιγράφονται ανύπαρκτες υποδομές, φανταστικές υπηρεσίες και «ψηφιακές λύσεις» που δεν υφίστανται, καλλιεργείται η εντύπωση ότι τα κρίσιμα προβλήματα έχουν επιλυθεί — ενώ στην πραγματικότητα εντείνονται.

2. Υπονομεύουν την αξιοπιστία των νοσοκομειακών δομών

Η θεσμική σοβαρότητα αντικαθίσταται από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και αυτοπροβολή.

Αυτό όχι μόνο δεν ενισχύει το ΕΣΥ, αλλά το εκθέτει.

3. Ακυρώνουν τη δουλειά των πραγματικών επαγγελματιών

Οι νοσοκομειακοί φαρμακοποιοί που εργάζονται σε υπαρκτές, δύσκολες συνθήκες, με επαγγελματισμό και ευθύνη, υποβαθμίζονται όταν μια φαντασιοπληξία πλασάρεται ως πρότυπο.

4. Εισάγουν επικίνδυνο προηγούμενο για τη δημόσια υγεία

Όταν η πραγματικότητα αντικαθίσταται από αυθαίρετες αφηγήσεις, τότε οι ανάγκες, οι ελλείψεις και τα ρίσκα εξαφανίζονται από τον θεσμικό χάρτη.

Η ασφάλεια των ασθενών δεν εξασφαλίζεται με PowerPoint και αυτοπροβολές.

Συμπέρασμα:

Το πρόβλημα είναι ένα πρόσωπο, με νοοτροπία θεσμικής αποδόμησης, που επιχειρεί να παρουσιάσει τη φαντασία ως πραγματικότητα και να την επιβάλει ως «εθνικό πρότυπο».

Η νοσοκομειακή φαρμακευτική απαιτεί:

τεκμηρίωση, σοβαρότητα, συναδελφικότητα, και πλήρη επίγνωση των ευθυνών απέναντι στη δημόσια υγεία.

Όχι προσωπικές εμμονές, όχι μυθοπλασία, όχι αυτοκρατορικές φαντασιώσεις.

Το ζήτημα της κατάντιας του Κλάδου δεν είναι θεσμικό.

Είναι προσωπικό — και προβληματικό.

Οι ευθύνες -ας μη γελιόμαστε- φέρουν τα ονοματεπώνυμα όλων εκείνων που σιωπούν και γυρνάνε την πλάτη στο πρόβλημα.

Όμως οι ευθύνες κυρίως ταυτίζονται με όλα εκείνα τα υποκείμενα που συστηματικά δρουν υπογείως και σκιωδώς, στηρίζοντας με νύχια και με δόντια μια άκρως προβληματική κατάσταση η οποία υφίσταται τα 15 τελευταία χρόνια, ελπίζοντας ότι όσο κρατάνε μια μαριονέτα στο θρόνο οι διάφορες μούμιες-Μπάρμπη θα συνεχίζουν να αλωνίζουν ανενόχλητα σε βάρος της αξιοπιστίας του Κλάδου.