Νοσοκομειακή Φαρμακευτική: Ευθύνη, όχι παράσταση

Υπάρχουν στιγμές που ακούς κάποιον να μιλά για τη Νοσοκομειακή Φαρμακευτική και αναρωτιέσαι: για ποιο επάγγελμα μιλάμε ακριβώς;

Γιατί η Νοσοκομειακή Φαρμακευτική δεν είναι σύνθημα, δεν είναι παρουσίαση σε συνέδριο, δεν είναι φωτογραφία δίπλα σε έναν διάσημο ομιλητή. Είναι η καθημερινή διαχείριση ευθύνης απέναντι σε χιλιάδες ασθενείς. Είναι μεταμοσχεύσεις, κυτταροτοξικά, ΜΕΘ, ασθενείς υψηλού κινδύνου. Όταν αποτυγχάνει κάτι εδώ, οι συνέπειες δεν είναι επικοινωνιακές. Είναι κλινικές.

Αυτή η διαφορά φαίνεται να διαφεύγει από τη διοίκηση του κλάδου εδώ και χρόνια.

Αντί για υποστελέχωση, απουσία σύγχρονων μονάδων παρασκευής, ασφαλή διαχείριση κυτταροτοξικών, κλινική φαρμακευτική, DRGs, πληροφοριακά συστήματα, ελλείψεις φαρμάκων — αντί για όλα αυτά — επιλέγεται η επικοινωνιακή κατασκευή. Φιλόδοξες εξαγγελίες για το αύριο, την ώρα που πολλά νοσοκομειακά φαρμακεία σήμερα λειτουργούν στα όρια της επιχειρησιακής τους αντοχής.

Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι διαφυγή.

Εξίσου ανησυχητική είναι η αδυναμία ανοχής στη διαφωνία. Κάθε κριτική αντιμετωπίζεται ως εχθρική πράξη, κάθε ερώτημα ως επίθεση, κάθε αίτημα λογοδοσίας ως αμφισβήτηση εξουσίας. Οι επιστημονικοί φορείς όμως δεν ανήκουν στα διοικητικά συμβούλια που τους διαχειρίζονται. Δεν υπάρχουν για να εξυπηρετούν προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης. Υπάρχουν για να υπηρετούν τα μέλη τους.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι τα λάθη — όλοι κάνουν λάθη. Είναι η αδυναμία να τα αναγνωρίσεις. Γιατί όποιος αδυνατεί να ακούσει, αδυνατεί να μάθει. Όποιος αδυνατεί να μάθει, αδυνατεί να εξελιχθεί. Και όποιος αδυνατεί να εξελιχθεί, μετατρέπεται από μοχλό προόδου σε εμπόδιο.

Ο κλάδος, ευτυχώς, έχει ήδη ξεπεράσει αυτές τις λογικές. Η βάση του — με παρεμβάσεις, υπομνήματα, διεθνείς διασυνδέσεις, διεκδίκηση θεσμικών αλλαγών — αποδεικνύει καθημερινά ότι είναι πολύ πιο ώριμη από την εικόνα που επιχειρείται να παρουσιαστεί.

Οι νοσοκομειακοί φαρμακοποιοί δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν σοβαρότητα, σχέδιο, λογοδοσία. Έναν φορέα που να κοιτάζει προς την Ευρώπη χωρίς να αγνοεί το νοσοκομείο της διπλανής πόρτας. Που να ενώνει αντί να διχάζει, να ακούει αντί να κηρύσσει, να υπηρετεί αντί να αυτοθαυμάζεται.

Η Νοσοκομειακή Φαρμακευτική στην Ελλάδα έχει εξαιρετικούς επιστήμονες, νέα στελέχη με όρεξη, διεθνείς συνεργασίες. Αυτό που της λείπει δεν είναι οι ιδέες. Είναι η θεσμική ωριμότητα για να τις μετατρέψει σε πράξη.

Αυτή η ωριμότητα δεν θα έρθει από βεγγαλικά — που παράγουν θόρυβο, φλέγονται γρήγορα και αφήνουν πίσω τους στάχτη. Θα έρθει από σχέδιο, συνέπεια, διαφάνεια και πραγματική γνώση του πεδίου.

Ο κλάδος δεν χρειάζεται άλλες παραστάσεις.

Χρειάζεται έργο.