Blog

Η κρίση της νοσοκομειακής φαρμακευτικής στην Ελλάδα δεν είναι τεχνική.

Δεν είναι καν οργανωτική.

Είναι ηθική, θεσμική και βαθιά πολιτισμική.

Και στον πυρήνα της βρίσκεται ένα σάπιο σύμπλεγμα:

η απόλυτη μονιμότητα χωρίς αξιολόγηση, σε πλήρη συνέργεια με έναν διεφθαρμένο, παρασιτικό συνδικαλισμό που λειτουργεί όχι ως εκπροσώπηση, αλλά ως μηχανισμός αλληλοπροστασίας της αδράνειας.

Εδώ και χρόνια, σε ένα περιβάλλον όπου κανείς δεν μετρά το παραγόμενο έργο και κανείς δεν λογοδοτεί γι’ αυτό, έχει παγιωθεί μια σιωπηρή, μόνιμη λευκή απεργία.

Όχι με πανό και συνθήματα — αλλά με συστηματική απουσία από την ουσία της εργασίας.

Άρνηση εκσυγχρονισμού.

Απαξίωση της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης.

Αποστροφή προς κάθε μορφή ευθύνης, εξειδίκευσης ή αξιολόγησης.

Δικαιώματα που θεσπίστηκαν για να προστατεύουν τον εργαζόμενο μετατρέπονται σε εργαλεία κατάχρησης, με τρόπο που αποδιοργανώνει πλήρως τις υπηρεσίες.

Πολυετείς απουσίες χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, χωρίς επανεκπαίδευση, χωρίς καμία μέριμνα για τη λειτουργική συνέχεια των φαρμακείων.

Το βάρος μεταφέρεται πάντα στους ίδιους: στους ελάχιστους που εξακολουθούν να εργάζονται, να αντέχουν και να κρατούν όρθια την υπηρεσία.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι το παρελθόν. Είναι το παρόν και το μέλλον.

Νεότεροι επαγγελματίες, που θα έπρεπε να αποτελούν φορείς αλλαγής, ενσωματώνονται με εντυπωσιακή ταχύτητα σε μια νοοτροπία ελάχιστης προσπάθειας.

Η λογική είναι απλή και κυνική:

«Δεν αξιολογούμαι, δεν μετακινούμαι, δεν απομακρύνομαι — άρα γιατί να προσπαθήσω;»

Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται ο πιο τοξικός παράγοντας του συστήματος:

ο συνδικαλισμός της παρακμής.

Όχι ο συνδικαλισμός της διεκδίκησης.

Όχι ο συνδικαλισμός της ποιότητας ή της αναβάθμισης του κλάδου.

Αλλά ένας συνδικαλισμός που:

επενδύει συνειδητά στη μετριότητα, στρατολογεί τους αδρανείς, προστατεύει τους ανεπαρκείς, και επιτίθεται σε όποιον παράγει έργο, εκθέτοντας τη σύγκριση.

Οι συνδικαλιστές αυτού του τύπου δεν φοβούνται την κακή διοίκηση.

Τη χρειάζονται.

Χωρίς αξιολόγηση δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

Χωρίς μετρήσιμα αποτελέσματα δεν αποκαλύπτεται η γύμνια τους.

Χωρίς αδιαφάνεια δεν μπορούν να διατηρήσουν την εξουσία τους.

Έτσι στήνεται ένας φαύλος κύκλος:

η αδράνεια γεννά συνδικαλιστική προστασία και η συνδικαλιστική προστασία θεσμοθετεί την αδράνεια.

Πρόκειται για συστημική ομηρία:

ομηρία των υπηρεσιών, ομηρία των συναδέλφων που εργάζονται πραγματικά, ομηρία των διοικήσεων που φοβούνται τη σύγκρουση, και τελικά ομηρία ολόκληρου του κλάδου.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτός ο συνδικαλισμός εμφανίζεται συχνά ως «προοδευτικός» ή «αγωνιστικός», ενώ στην πράξη λειτουργεί βαθιά αντιδραστικά:

μπλοκάρει κάθε αλλαγή, πολεμά κάθε αξιολόγηση, υπονομεύει κάθε έννοια επαγγελματισμού.

Το αποτέλεσμα είναι μια νοσοκομειακή φαρμακευτική που:

απαξιώνεται κοινωνικά, γελοιοποιείται θεσμικά, και δεν μπορεί να διεκδικήσει ρόλο στον σύγχρονο υγειονομικό χάρτη.

Όσο το σύστημα αυτό παραμένει άθικτο, καμία μεταρρύθμιση δεν θα πετύχει.

Γιατί δεν μπορείς να χτίσεις ποιότητα πάνω στη θεσμοθετημένη μετριότητα

και δεν μπορείς να εκσυγχρονίσεις έναν κλάδο που προστατεύει την ανεπάρκεια ως δικαίωμα.

Η νοσοκομειακή φαρμακευτική δεν χρειάζεται άλλες προσλήψεις χωρίς κριτήρια.

Χρειάζεται ρήξη.

Ρήξη με τον ψευδοσυνδικαλισμό.

Ρήξη με την ατιμωρησία.

Ρήξη με την ιδέα ότι η θέση είναι πιο ιερή από τον ρόλο.

Χωρίς αυτή τη ρήξη, ο κλάδος θα συνεχίσει να βουλιάζει —

όχι επειδή δεν μπορεί,

αλλά επειδή δεν του επιτρέπουν να αλλάξει.

Μισός Αιώνας Χαμένος από Συνδικαλιστική Ανεπάρκεια

Καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη η αναδιοργάνωση των οργανισμών των νοσοκομείων, αναδεικνύεται με τον πιο ωμό τρόπο η θεσμική αδυναμία των Νοσοκομειακών Φαρμακοποιών.

Μια αδυναμία που δεν προέκυψε τυχαία, δεν επιβλήθηκε από καμία κυβέρνηση και δεν προέκυψε από την υποβάθμιση του ρόλου του φαρμακοποιού ως επιστήμονα.

Αντίθετα, αποτελεί το αποτέλεσμα δεκαετιών συνδικαλιστικής ανεπάρκειας, έλλειψης στρατηγικής, απουσίας σοβαρού σχεδίου και παντελούς αδυναμίας να διεκδικηθεί το αυτονόητο: η θεσμική θωράκιση ενός κρίσιμου κλάδου του ΕΣΥ.

Η κραυγαλέα σύγκριση: Κλινική Διατροφή vs Νοσοκομειακό Φαρμακείο

Την ώρα που οι επιστήμονες της Κλινικής Διατροφής κατάφεραν—και σωστά—να κατοχυρώσουν με νόμο:

Αυτοτελές Τμήμα απευθείας υπαγόμενο στη Διοίκηση, Θεσμοθετημένη αναλογία οργανικών θέσεων ανά κλίνες, Σαφή διοικητική οντότητα και επιχειρησιακό ρόλο,

οι Νοσοκομειακοί Φαρμακοποιοί παραμένουν εγκλωβισμένοι:

σε διοικητική υπαγωγή στον εργαστηριακό τομέα, χωρίς διοικητική αυτοτέλεια, χωρίς θεσμική περιγραφή του ρόλου, χωρίς αναλογία προσωπικού, χωρίς δομή που να ανταποκρίνεται στις ευρωπαϊκές απαιτήσεις.

Η σύγκριση δεν είναι τυχαία.

Αποκαλύπτει τι μπορεί να επιτευχθεί όταν ένας κλάδος έχει συνδικαλιστικό σχέδιο,

και τι συμβαίνει όταν ένας κλάδος δεν έχει καθόλου.

Το υπόδειγμα οργανισμού-φιάσκο: μια χαμένη ευκαιρία

Όταν, μετά από δεκαετίες αδράνειας, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι αποφάσισαν να προτείνουν ένα “υπόδειγμα οργανισμού νοσοκομείου”, το αποτέλεσμα ήταν αποκαρδιωτικό.

Ένα κείμενο:

πρόχειρα διατυπωμένο, χωρίς επιστημονικά ή ευρωπαϊκά πρότυπα, με σοβαρά διοικητικά λάθη, που δεν θα μπορούσε να σταθεί σε κανένα σύγχρονο οργανισμό υγείας.

Το σοβαρότερο όμως λάθος ήταν η πρόταση για διαβαθμισμένες οργανικές θέσεις στο Νοσοκομειακό Φαρμακείο.

Μια πρόταση που:

δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο κλάδο του ΕΣΥ, δεν εφαρμόζεται στους γιατρούς, υπονομεύει μελλοντική στελέχωση, και οδηγεί σε μια μορφή εσωτερικής “κάστας” που κατακερματίζει τον κλάδο.

Αντί να ενισχυθεί το φαρμακείο ως κεντρική υπηρεσία,

το προτεινόμενο μοντέλο το καθιστά πιο αδύναμο και λιγότερο λειτουργικό.

Πενήντα χρόνια χαμένα – χωρίς όραμα, χωρίς στρατηγική, χωρίς αποτέλεσμα

Ενώ ο ρόλος του Νοσοκομειακού Φαρμακείου στο σύγχρονο σύστημα υγείας είναι:

κλινικός, ρυθμιστικός, οικονομικός, τεχνολογικός, κρίσιμος για την ασφάλεια των ασθενών,

ο κλάδος παραμένει θεσμικά αόρατος.

Δεν υπάρχει:

αναγνώριση ευθύνης στη φαρμακοθεραπεία, αυτοτελής διοικητική γραμμή, προστατευτική νομοθεσία, καταγεγραμμένος επαγγελματικός ρόλος, ευρωπαϊκά πρότυπα λειτουργίας ενσωματωμένα στο ΕΣΥ, αναλογία προσωπικού που να αντανακλά τις πραγματικές ανάγκες.

Και όλα αυτά, όχι επειδή ο ρόλος του φαρμακοποιού είναι μικρός.

Αλλά επειδή δεν υπήρξε ποτέ σοβαρή διεκδίκηση.

Η κουλτούρα της αδράνειας

Για χρόνια, η συνδικαλιστική εκπροσώπηση του κλάδου λειτουργούσε με τη λογική:

της ήσσονος προσπάθειας, της απουσίας σύγκρουσης, της επιφανειακής παρουσίας, της μικροπολιτικής επίδειξης, της ενδοσκόπησης και όχι της εξωστρέφειας, της διατήρησης ισορροπιών αντί της διεκδίκησης.

Ο κλάδος πλήρωσε αυτήν την κουλτούρα:

με υποστελέχωση, με επαγγελματική απαξίωση, με έλλειψη ρόλου στον οργανισμό του νοσοκομείου, με απουσία φωνής στα θεσμικά κέντρα λήψης αποφάσεων.

Η αναδιοργάνωση των οργανισμών: τελευταία ευκαιρία ή οριστική ταφόπλακα;

Η τρέχουσα αναδιοργάνωση μπορεί:

είτε να αποτελέσει σημείο μηδέν για έναν πραγματικό επαναπροσδιορισμό του Νοσοκομειακού Φαρμακείου, είτε να σφραγίσει οριστικά την υποβάθμισή του για τις επόμενες δεκαετίες.

Αν ο κλάδος δεν αποκτήσει:

ενιαίο επιστημονικό αφήγημα, διεκδίκησεις βασισμένες σε ευρωπαϊκά πρότυπα, σοβαρή θεσμική εκπροσώπηση, συμμαχίες με κλινικές ειδικότητες, διεκδικητικό λόγο απέναντι στο Υπουργείο,

τότε η κατηφόρα θα συνεχιστεί.

Και τότε, η ιστορία θα είναι αμείλικτη:

δεν έφταιξαν “οι άλλοι” — φταίξαμε εμείς που δεν διεκδικήσαμε.

Επίλογος

Ο Νοσοκομειακός Φαρμακοποιός είναι ένας από τους πλέον εξειδικευμένους και απαραίτητους επιστήμονες του ΕΣΥ.

Όμως χωρίς θεσμική υποστήριξη, χωρίς στρατηγικό σχέδιο και χωρίς σοβαρή εκπροσώπηση, ο ρόλος του παραμένει ελλιπώς κατοχυρωμένος και συνεχώς υποβαθμιζόμενος.

Ήρθε η ώρα για μια νέα συνδικαλιστική κουλτούρα:

μια κουλτούρα ευθύνης, σοβαρότητας, επιστημονικής τεκμηρίωσης και διεκδίκησης.

Αν ο κλάδος δεν αλλάξει τώρα,

θα παραμείνει 50 χρόνια πίσω σε έναν χώρο που αλλάζει κάθε 5.

Για ένα ασφαλές, τεκμηριωμένο και σύγχρονο φαρμακευτικό σύστημα στο ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο

Πρόλογος

Η φαρμακευτική υπηρεσία αποτελεί θεμέλιο λίθο της ασφάλειας, της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας κάθε σύγχρονου συστήματος υγείας.

Στην Ελλάδα, το υφιστάμενο μοντέλο είναι υποστελεχωμένο, τεχνικά απαρχαιωμένο και επιστημονικά ανεπαρκές.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ΕΣΥ ευάλωτο, χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς κλινική παρακολούθηση, χωρίς σωστή διαχείριση πόρων και χωρίς τις απαραίτητες δικλείδες ασφάλειας για τους ασθενείς.

Η Φαρμακευτική Χάρτα Μεταρρύθμισης ΕΣΥ 2026 θέτει τις αρχές, τις μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις, τα πρότυπα λειτουργίας και τα ορόσημα που θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να αποκτήσει φαρμακευτική υπηρεσία αντίστοιχη των προηγμένων ευρωπαϊκών συστημάτων.

I. ΟΡΑΜΑ 2026–2030

Ένα ΕΣΥ όπου:

Η φαρμακευτική υπηρεσία αποτελεί κλινικό, τεχνικό και στρατηγικό εταίρο σε όλον τον θεραπευτικό κύκλο.

Οι ασθενείς λαμβάνουν θεραπείες με ασφάλεια, τεκμηρίωση, συνέπεια και ισότητα.

Οι νοσοκομειακοί φαρμακοποιοί λειτουργούν σε περιβάλλον που προάγει την επιστήμη, την εξειδίκευση και την κλινική παρέμβαση.

Το σύστημα εξοικονομεί πόρους μέσω αποτελεσματικών διαδικασιών, ορθολογικής χρήσης και καινοτόμων τεχνολογιών.

II. ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Η Χάρτα βασίζεται σε 6 πυλώνες:

Ασφάλεια & Ποιότητα

Κλινική Φαρμακευτική

Υποδομές & Τεχνολογία

Ανθρώπινο Δυναμικό & Εξειδίκευση

Έρευνα & Κλινικές Μελέτες

Διακυβέρνηση, Διαφάνεια & Τεκμηρίωση

III. ΟΙ 6 ΠΥΛΩΝΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ

1. ΑΣΦΑΛΕΙΑ & ΠΟΙΟΤΗΤΑ

Στόχοι

Μείωση λαθών φαρμακοθεραπείας κατά 50% έως το 2030.

Πλήρης συμμόρφωση με EAHP Statements, EU GMP Annex 1 και QuapoS7.

Παρεμβάσεις

Εφαρμογή συστήματος quality management σε όλα τα νοσοκομειακά φαρμακεία. Ρομποτικά συστήματα διαχείρισης & διανομής φαρμάκων. Ηλεκτρονική ιχνηλασιμότητα από την παραγγελία έως τη χορήγηση. Υποχρεωτικό reporting ADRs & medication errors.

2. ΚΛΙΝΙΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ

Στόχοι

Ένταξη φαρμακοποιού στο σύνολο των ογκολογικών, και παθολογικών τμημάτων και των ΜΕΘ.

Εθνικό δίκτυο κλινικής φαρμακευτικής.

Παρεμβάσεις

Δημιουργία οργανικών θέσεων κλινικής φαρμακευτικής σε όλα τα νοσοκομεία.

Καθιέρωση καθημερινής συμμετοχής σε κλινικούς γύρους.

Ανάπτυξη υπηρεσιών medication reconciliation & therapeutic drug monitoring (TDM).

Εθνικό πρόγραμμα πιστοποίησης κλινικών φαρμακοποιών.

3. ΥΠΟΔΟΜΕΣ & ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Στόχοι

Εκσυγχρονισμός 100% των νοσοκομειακών φαρμακείων έως το 2030.

Εθνικό δίκτυο μονάδων παρασκευής cytotoxics, biologics και ATMPs.

Παρεμβάσεις

Νέες εγκαταστάσεις: clean rooms GMP certified, μονάδες παρασκευής με ρομποτικά συστήματα, εξοπλισμός CSTD, ATMP laboratories (CAR-T, gene therapy, tissue engineering).

Ψηφιακή πλατφόρμα για πλήρη ιχνηλασιμότητα φαρμάκων και outcomes.

Εθνικό σύστημα φαρμακοεφοδιαστικής για πρόβλεψη ελλείψεων.

4. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ & ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗ

Στόχοι

Προσλήψεις 700 νοσοκομειακών φαρμακοποιών έως το 2030.

Υποχρεωτικές εξειδικεύσεις και πιστοποιήσεις.

Παρεμβάσεις

Καθιέρωση προσόντων για ανώτερη ποιότητα στελέχωσης.

Νέοι ρόλοι: clinical oncology pharmacist, ICU pharmacist, antimicrobial stewardship pharmacist, ATMP pharmacist, investigational medicinal product (IMP) specialist.

Πρόγραμμα δια βίου εκπαίδευσης μέσω ίδρυσης εξειδικευμένου ινστιτούτου και σε συνεργασία με Πανεπιστήμια, επιστημονικές εταιρίες, ΕΟΦ κλπ.

5. ΕΡΕΥΝΑ & ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ

Στόχοι

Κάθε μεγάλο νοσοκομείο να διαθέτει φαρμακευτικό τμήμα IMP έως το 2028.

Σημαντική αύξηση αριθμού κλινικών μελετών έως το 2030.

Παρεμβάσεις

Δημιουργία εξειδικευμένων IMP Units μέσα στα φαρμακεία.

Στελέχωση με pharmacists–research coordinators. Τυποποίηση SOPs για IMP handling, accountability & destruction.

Εθνική εκπαίδευση GCP R3 για φαρμακοποιούς.

6. ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ & ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ

Στόχοι

Πλήρης διαφάνεια κόστους, outcomes, διαδικασιών. Ενιαίο μοντέλο λειτουργίας φαρμακευτικών υπηρεσιών.

Παρεμβάσεις

Εθνικό Παρατηρητήριο Φαρμακευτικών Υπηρεσιών ΕΣΥ.

Ετήσια Έκθεση Απόδοσης & Ποιότητας ανά νοσοκομείο. Standard operating models βάσει διεθνών προτύπων.

IV. ΟΡΟΣΗΜΑ 2026–2030

2026

Νομοθετική θεμελίωση της Φαρμακευτικής Υπηρεσίας.

Έναρξη προσλήψεων νέων ειδικών φαρμακοποιών.

Λειτουργία 5 πρότυπων φαρμακείων (πιλότοι).

2027

Δημιουργία 10 IMP Units.

Καθιέρωση κλινικής φαρμακευτικής σε όλα τα ογκολογικά τμήματα.

2028

Πλήρης εφαρμογή ηλεκτρονικής ιχνηλασιμότητας.

Εναρξη εκσυγχρονισμού υποδομών στα μισά νοσοκομεία.

2029

Εθνικό δίκτυο ATMP Labs.

Πλήρης ανάπτυξη υπηρεσιών κλινικής φαρμακευτικής σε όλα τα νοσοκομεία.

2030

Συμμόρφωση 100% με ευρωπαϊκά πρότυπα.

Μετρήσιμη μείωση λαθών, κόστους και βελτίωση outcomes.

V. ΔΕΙΚΤΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Medication error rate

Αποτελεσματικότητα αντικαρκινικών παρασκευών (yield, wastage)

Χρόνος παρασκευής & διανομής

Συμμετοχή φαρμακοποιού σε κλινικές ομάδες (%)

Συμμετοχή σε κλινικές μελέτες

Οικονομική εξοικονόμηση

Ικανοποίηση ασθενών & κλινικών τμημάτων

VI. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς διορθώσεις· χρειάζεται φαρμακευτική επανάσταση.

Με τη Χάρτα αυτή, το ΕΣΥ μπορεί να αποκτήσει:

σύγχρονες υπηρεσίες, ασφαλείς διαδικασίες, πραγματική τεκμηρίωση, εξειδικευμένο προσωπικό, ισχυρό ρόλο στην ευρωπαϊκή φαρμακευτική κοινότητα.

Η μεταρρύθμιση αυτή δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι προϋπόθεση επιβίωσης του συστήματος και προστασίας των ασθενών.

Ένα σύγχρονο Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν μπορεί να σταθεί όρθιο χωρίς μια βαθιά, ριζική φαρμακευτική επανάσταση.

Όσο η φαρμακευτική υπηρεσία παραμένει ο «τυφλός» του συστήματος, καμία μεταρρύθμιση, όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι, δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας.

Η σημερινή εικόνα των νοσοκομειακών φαρμακείων είναι αποκαρδιωτική:

Υποστελέχωση σε βαθμό επικινδυνότητας. Οι περισσότεροι φαρμακοποιοί λειτουργούν ως διαχειριστές αποθήκης, χωρίς εξειδίκευση, χωρίς συνεχή επιμόρφωση, χωρίς επίσημο καθηκοντολόγιο.

Ανύπαρκτο τεχνικό και βοηθητικό προσωπικό. Ένα σύστημα που απαιτεί υψηλή τεχνογνωσία λειτουργεί με προσωπικό λιγότερο από το απολύτως ελάχιστο.

Υποδομές άλλης εποχής. Χώροι ακατάλληλοι, χωρίς clean rooms, χωρίς αυτοματοποιημένες μονάδες παραγωγής, χωρίς εξειδικευμένα εργαστήρια για κυτταρικά προϊόντα, προηγμένες θεραπείες, βιολογικούς δείκτες.

Η κλινική φαρμακευτική παραμένει “αόρατη”. Καμία οργανική θέση, καμία θεσμική πρόβλεψη, κανένα ολοκληρωμένο μοντέλο συμμετοχής στις κλινικές ομάδες.

Ανυπαρξία ερευνητικού έργου. Σε μια Ευρώπη που επενδύει στην καινοτομία, τα ελληνικά νοσοκομειακά φαρμακεία μένουν εκτός του οικοσυστήματος των κλινικών μελετών, στερώντας από ασθενείς και σύστημα τεράστια οφέλη.

Αυτό το μείγμα συνιστά ένα καταθλιπτικό κοκτέιλ, που παράγει ανασφάλεια, σπατάλη, αδυναμία τεκμηρίωσης και διαρκή κίνδυνο για τους ασθενείς.

Γιατί δεν αλλάζει τίποτα;

Διότι λείπει η ισχυρή, καθαρή, επιστημονική φωνή που θα απαιτήσει αυτά που η Ευρώπη θεωρεί αυτονόητα.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή όταν την επαγγελματική εκπροσώπηση καταλαμβάνουν άνθρωποι χωρίς ουσιαστική γνώση, χωρίς όραμα, χωρίς επάγγελμα ουσιαστικά—μόνο με προσωπικές φιλοδοξίες και πρόθυμη υποταγή σε εξουσία κάθε λογής (πολιτική και οικονομική).

Έτσι, μια κρίσιμη υπηρεσία μένει χωρίς υπεράσπιση, χωρίς διεκδίκηση, χωρίς σχέδιο. Και αυτή η σιωπή κοστίζει στην ασφάλεια, στην ποιότητα θεραπείας και εκατομμύρια ευρώ.

Τι χρειάζεται η Ελλάδα: η Φαρμακευτική Επανάσταση του ΕΣΥ

Καθιέρωση οργανωμένης, πλήρους Φαρμακευτικής Υπηρεσίας σε κάθε νοσοκομείο.

Με δικά της τμήματα:

κλινική φαρμακευτική, παραγωγή/παρασκευή, προχωρημένες θεραπείες, φαρμακοεπιδημιολογία, ποιότητα & ασφάλεια, διαχείριση πόρων.

Οργανικές θέσεις με καθηκοντολόγιο– προσοντολόγιο.

Εξειδίκευση στην ογκολογία, κλινική φαρμακευτική, προηγμένες θεραπείες, GMP/GDP, φαρμακοεπαγρύπνηση, κλινικές μελέτες. Υποχρεωτικό καθηκοντολόγιο βάσει ευρωπαϊκών προτύπων. EAHP Statements, ESOP, QuapoS7, EU GMP Annex 1.

Σύγχρονες υποδομές με πλήρη ψηφιοποίηση και αυτοματοποίηση.

Ρομποτικά συστήματα, ασφαλείς μονάδες παρασκευής, εργαστήρια για CAR-T, ATMPs, κλινικά δείγματα. Ενσωμάτωση στις κλινικές ομάδες.

Ο φαρμακοποιός ως κλινικός επιστήμονας, όχι ως αποθηκάριος.

Συμμετοχή στις κλινικές μελέτες.

Για επιστημονικό έργο, για ανάπτυξη δεξιοτήτων, για ενίσχυση του ίδιου του νοσοκομείου. Θεσμική αναγέννηση της επαγγελματικής εκπροσώπησης. Με πρόσωπα ικανά, αδιάβλητα και με πραγματικό επιστημονικό υπόβαθρο.