Του Καρυοφύλλη Τσιακιτζή
Στη λεβεντοστόλιστη Νήσο οι πρόγονοι άφησαν αγώνες, πείσμα και μια δυσκολία να προφέρουν το «μάλιστα».
Ορισμένοι απόγονοι αποκατέστησαν την ισορροπία. Το κεφάλι κατεβαίνει εύκολα και το «όχι» φυλάσσεται για τις επετείους, ώστε να μη φθαρεί από την καθημερινή χρήση.
Ο σύγχρονος επαναστάτης της σατιρικής μας Νήσου ξεκινά με το «είμαι μαζί σας». Ακολουθεί ένα «αλλά», αρκετά ευρύχωρο για να στεγάσει ολόκληρη την εξουσία που υποτίθεται ότι αμφισβητεί.
Στους διαμαρτυρόμενους προσφέρει κατανόηση. Στους «υπεύθυνους» προσφέρει στήριξη. Έτσι, όποιος κι αν δικαιωθεί, εκείνος θα είχε συμφωνήσει εξαρχής.
Η αδράνεια ονομάζεται «σύνεση», η προσκόλληση στην καρέκλα «ευθύνη» και η λογοδοσία «ένταση που δεν βοηθά». Η εμπειρία παραμένει πολύτιμη, αρκεί να μην εξετάσουμε τι απέδωσε.
Γιατί η εμπειρία που υποτάσσεται σε συμφέροντα είναι πολύτιμη κυρίως για εκείνους που εξυπηρετεί. Ξέρει ποιον να καλύψει, πότε να σωπάσει και πώς να παρουσιάσει μια προσωπική υποχρέωση ως συλλογική ανάγκη. Τόσα χρόνια πείρας, για να τελειοποιηθεί η υπόκλιση. Ε, δεν θα απαιτεί και σεβασμό από τους νεωτέρους για το «βάθος» της!
Ιδιαίτερη επιμέλεια δίνεται και στα υπόγεια μηνύματα. Με μισόλογα, υπαινιγμούς και πατρικές νουθεσίες καλλιεργείται το δέος για το «μεγάλο αφεντικό». Πρέπει να εμπεδωθεί εγκαίρως ποιον δεν επιτρέπεται να δυσαρεστήσει κανείς. Έτσι μεταβιβάζεται η υποταγή στους επόμενους, με τη συσκευασία της χρήσιμης συμβουλής. Το αφεντικό πρέπει να παραμένει μεγάλο, ακόμη κι αν χρειαστεί να μικρύνουν όλοι οι υπόλοιποι στο μέγεθος των σκυμμένων.
Κολλητιλίκια του «μεγάλου αφεντικού» στη μια πόλη, κουμπαριές στην άλλη. Στη Νήσο ισχύει η επιλεκτική αυστηρότητα: εξαντλητική κριτική στους απέναντι, απεριόριστη κατανόηση στους δικούς μας.
Ο συνάδελφος περιμένει απαντήσεις. Ο κουμπάρος διακριτικότητα. Ο παλιός φίλος στήριξη. Για τους δύο τελευταίους βρίσκεται πάντοτε χρόνος.
Και η ανανέωση; Νέα πρόσωπα αναλαμβάνουν να εξηγούν γιατί τα παλιά δεν χρειάζεται να εξηγήσουν τίποτε. Μεταφέρουν ευαισθησίες, ζητούν υπομονή και διαβεβαιώνουν για την ανεξαρτησία τους.
Μόνο που η ανεξαρτησία απαιτεί κάποτε να απογοητεύσεις εκείνον που σε θεωρεί δεδομένο. Και η συνδιαλλαγή μέσω προσωπικών σχέσεων δεν γίνεται νέα αρχή επειδή αποκτά νεότερους διαμεσολαβητές.
Αν ρωτήσεις ποιο συλλογικό συμφέρον υπηρετούν όλα αυτά, θα σου μιλήσουν για συναδελφικότητα.
Στη Νήσο η συναδελφικότητα έχει τεράστια αγκαλιά.
Αρκεί να γνωρίζεις κάποιον από μέσα.
Αφήστε μια απάντηση