Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Η πρόταση για εκ περιτροπής μετακίνηση από τον Πειραιά στα νησιά δεν είναι αφελής. Είναι η πρόταση που θα έκανε μια Διοίκηση αν τολμούσε, διατυπωμένη από μέσα και τυλιγμένη σε συναδελφική αλληλεγγύη.
Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι ξέρει τα προβλήματα των συναδέλφων στα νησιά και να τους λέει ότι σε καμία περίπτωση δεν φταίτε εσείς είναι το χαρτί του δώρου. Το δώρο όμως στην πραγματικότητα είναι ένα: ο κλάδος να παραδώσει μόνος του το μοναδικό όπλο που έχει, την απαίτηση για οργανικές θέσεις, και να προσφερθεί να καλύψει δωρεάν την ανικανότητα της διοίκησης με τη ζωή των μελών του.
Ας πούμε και ποιον εξυπηρετεί αυτή η «ευφυέστατη» πρόταση:
1. Τη Διοίκηση, που παίρνει κάλυψη χωρίς κόστος και άλλοθι έτοιμο: «οι ίδιοι οι φαρμακοποιοί το ζήτησαν».
2. Όποιον θέλει να εμφανίζεται στη διοίκηση ως ο «λογικός» και «συνεργάσιμος» του κλάδου, πληρώνοντας το εισιτήριο με συναδέλφους.
3. Και όποιον ονειρεύεται να έχει στο συρτάρι του ένα θεσμοθετημένο «θα σε στείλω στη Λέρο» για τους υφισταμένους του.
Δεν εξυπηρετεί ούτε έναν φαρμακοποιό νησιού: την άδεια που θα πάρει τον Αύγουστο θα την πληρώσει συνάδελφος που θα μετακινηθεί υποχρεωτικά τον Νοέμβριο, και τον επόμενο χρόνο στη λίστα θα είναι ο ίδιος.
Και εδώ είναι η «αφέλεια», αν είναι αφέλεια!
Όποιος προτείνει μηχανισμό μετακινήσεων πιστεύει πάντα ότι η θέση του, ο τίτλος του ή οι γνωριμίες του τον εξαιρούν. Στο δημόσιο εξαιρέσεις δεν υπάρχουν, υπάρχει μόνο σειρά. Οι Διοικητές αλλάζουν, οι μηχανισμοί μένουν. Ο Διοικητής που σήμερα χαμογελάει, αύριο θα χρησιμοποιήσει το εργαλείο που του παραδώσαμε, και η πρώτη απόφαση μετακίνησης που θα υπογραφεί με βάση αυτή τη «λύση» μπορεί κάλλιστα να έχει το όνομα αυτού που την πρότεινε. Χωρίς δικαίωμα διαμαρτυρίας: τη ζήτησε.
Η ιδέα του να μας μετακινεί την ρίχνει κανείς εύκολα μόνο όταν είναι βέβαιος ότι το «μας» δεν θα τον περιλάβει ποτέ. Αυτό δεν είναι αφέλεια. Είναι υπολογισμός, και μάλιστα λάθος.
Ο υπάλληλος δεν είναι βαλίτσα. Έχει παιδιά στο σχολείο, γονείς που φροντίζει, ζωή που δεν χωράει σε «δίμηνη κάλυψη», και τα νησιά δεν είναι προάστια του Πειραιά. Φαρμακείο νοσοκομείου χωρίς φαρμακοποιό δεν είναι «λύση με βοηθούς», είναι παρανομία, και την ευθύνη της δεν θα την αναζητήσουν στη Διοίκηση.
Για τη Λέρο, τέλος:
Το «θα σε στείλω στη Λέρο» δεν είναι αστείο, είναι απόγονος. Από το «θα σε στείλω στα παλούκια» μέχρι το «θα σε στείλω στη Λέρο» άλλαξε μόνο ο προορισμός.
Η νοοτροπία είναι η ίδια: ο υφιστάμενος ως αντικείμενο που το στέλνεις κάπου για να μάθει. Η Λέρος υπήρξε τόπος εξορίας, και δεν επέζησε τυχαία ως απειλή. Όποιος ζητάει να γίνει η μετακίνηση «λύση», ζητάει να γίνει η εξορία διαδικασία. Και όσοι την κρατούν στο πίσω μέρος του μυαλού τους ως φόβητρο για τους συναδέλφους τους δεν διαφέρουν σε τίποτα από εκείνους που έλεγαν το παλιότερο. Μόνο που σήμερα το λένε με χαμόγελο.
Η θέση του κλάδου είναι μία: οργανικές θέσεις, προκηρύξεις, κίνητρα νησιωτικότητας για όσους τις επιλέξουν. Όχι μπαλώματα, ούτε με επικουρικούς ούτε με μετακινήσεις.
Όλα τα άλλα είναι διαχείριση της εξαθλίωσης, και όποιος προσφέρεται να τη διαχειριστεί δεν βοηθάει τα νησιά. Βοηθάει τον εαυτό του, εις βάρος όλων μας.
